Konstantinos D. Kapetanopoulos - Greek Painter
Enter

Λήψη καταλόγου έκθεσης (pdf):
Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον,
Μάρτιος 2008,
Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών,
Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία

Ο πίνακας μεγάλου μεγέθους του ζωγράφου Κώστα Καπετανόπουλου “Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον” , δικαιολογεί το μέγεθός του από την ανάγκη ανάπτυξης του θέματος, το οποίο βασίζεται σε μνημειακού χαρακτήρα μορφές και σχήματα. Πρόκειται για μια μεγαλόπρεπη σύνθεση που τροφοδοτούν αναφορές σε μεγάλα γλυπτά της ελληνικής αρχαιότητας όπως είναι ο περίφημος Κούρος της Σάμου, ο Απόλλων από το δυτικό αέτωμα του ναού του Διός στην Ολυμπία, το εκπληκτικό επιτύμβιο του Ιλισσού που θεωρείται έργο του Σκόπα, και η αέρινη Νίκη του Παιωνίου. Όλες αυτές οι αναφορές σχετίζονται με το Μεγάλο Παρελθόν. Το Παρόν υποδηλώνεται από το περιβάλλον, τη θάλασσα και ένα κυπαρίσσι και το Μέλλον υπονοείται στο πνεύμα ενός “χρησμού” που αποπνέει η αινιγματική παρουσία. Ο Nietzsche είχε πει, ότι σε κάθε αληθινό έργο τέχνης υποβόσκει η εντελέχεια του μυστηρίου και εδώ το μυστήριο προέρχεται από τη φαινομενικά “άσχετη συσχέτιση” των μεγάλων προτύπων σε έναν πέρα από τη λογική των πραγμάτων συνειρμό. Η μορφή του κολοσσαϊκού κούρου αναδύεται από τη θάλασσα και από το γαλάζιο της συμπαρασύρει ένα βαθύτερα τονισμένο επίπεδο επάνω στο οποίο προβάλλεται. Από τον κούρο εκφύεται το κεφάλι και το χέρι του Ολυμπίου Απόλλωνα σε μονοχρωματική τονικότητα. Αυτό το θεϊκό χέρι αγγίζει το κεφάλι του γέροντα από το επιτύμβιο του Ιλισσού, ενώ το σκυλί από το επιτύμβιο ενώνει τη μορφή του κούρου με εκείνη του γέροντα. Η Νίκη που εμφανίζεται μετέωρη και απόμακρα μαζί με το κυπαρίσσι ολοκληρώνουν τη σύνθεση.

Εκείνο που ενδιαφέρει πρωταρχικά είναι η θαυμαστή, φωτεινή χρωματικότητα, η ιεροπρέπεια της αποκάλυψης (επιφάνειας) των μορφών, η ξεκάθαρη, λιτή διαγραφή. Άλλωστε ολόκληρη την παράσταση, που βασίζεται σε γλυπτικές μορφές οι οποίες όμως ζωντανεύουν και δρουν στο χώρο, διαπνέει τελετουργική ιεροπρέπεια. Μια μυστηριακή μύηση; ο θεατής είναι εκείνος που καλείται να δώσει την απάντηση ανάλογα με το αίσθημα που του διεγείρει η εικόνα. Πέρα όμως από τη θεματική ερμηνεία παραμένει η αισθητική χαρά που αποκομίζει κανείς από ένα τέτοιο έργο, το οποίο καταλαμβάνει αναμφίβολα μια ξεχωριστή θέση στη σύγχρονη ελληνική, καλλιτεχνική δημιουργία.

Καθηγητής Στέλιος Λυδάκης

Διευθυντής του Μουσείου

της Πόλεως των Αθηνών

Βούρου-Ευταξία

Download the catalogue (pdf):
Past, Present and Future,
March, 2008
City of Athens Museum,
Vouros - Eutaxias Foundation



The huge dimensions of the painting by artist Costas Kapetanopoulos entitled “Past, Present and Future” , are justified by the need to develop the subject, which rests on forms and shapes of a monumental nature. It is a majestic composition fuelled by allusions to great sculptures from Greek antiquity, such as the splendid Youth of Samos, Apollo from the west pediment of the Temple of Zeus in Olympia , the amazing Illissos tombstone, thought to be the work of Skopas, and the ethereal Victory of Paionio. All these allusions relate to the Great Past. The present is suggested in the surroundings, the sea and a cypress tree, and the Future is implied in the spirit exuded by the enigmatic presence of an “oracle”. Nietzsche said that the entelechy of mystery underpins every genuine work of art, and here the mystery originates in the apparent “unrelated correlation” of the great originals and a cohesion which reaches beyond the bounds of what is logical. The form of the colossal youth emerges from the sea bringing in its wake a deeper shade of blue which sets it off. The head and arm of Olympian Apollo grow out of the youth in different shades of one hue. The godly hand touches the head of the old man on the Illissos tombstone, while the dog on the tombstone unites the form of the youth with that of the old man. Victory appearing on high in the distance and the cypress tree complete the composition.

What interests initially is the wonderful, bright colouring, the reverence in the revelation (of the surface) of the forms, the clear, plain tracing. In fact the whole presentation, which rests on sculptured forms that are animated and perform a task in their context, inspires the reverence due a ritual. A sacramental initiation? The viewer himself is called upon to provide the answer in keeping with the feelings that the painting arouses in him. Further to the thematic interpretation there remains the aesthetic pleasure provided by a painting such as this which, without doubt, occupies a special place in contemporary Greek artistic creation.

Professor Stelios Lydakis

Director

City of Athens Museum

Vourou - Eutaxia